TÜKENİŞ

Dört duvar, bir gölge... ve bu ağır koku, 

Yıpranmış hayatın en yorgun uykusu. 

Son yudum acı, misafirim hancı.

Eşyalar dilsiz, perdeler çekik, 

Masamın boynu bükük. 

Karanlığın gölgesiyle bölünüyor uykum, 

Kendi karanlığımda, kendime sürgün.

Çığlığa gömüldüm, çekildi ruhum! 

Terk etti umudun nefesi,

Yıkıldı sığınak, kırıldı kafes! 

Kefen dokudum koyu karanlıktan!

Döktüm zamanın dişlerini,

Kopardım yelkovanı,

Parmaklarımda soğuttum hayatı.

İçimde enkaz, sonuncu şehir.

Mühür gitti... yol kapandı... vakit tamam... 

Çekilmek gerek... bekliyor zaman.

Yaşar Başkaya, Ocak 2026